7ceb0d79

Wat is identiteit deel 2

Wed, 19 Jun 2024 07:53:29 GMT

Wat is identiteit?

I n het eerste deel hebben we besproken hoe identiteit zich als een complex fenomeen voordoet met verschillende vormen heeft. Identiteit blijkt niet alleen verschillende vormen te hebben maar krijgt een andere rol als het gaat om identificeren. Blijkbaar heeft identiteit tegenwoordig niet meer de functie van:

‘je herkenbaar maken’ .

Anders zou een vrouw zich niet als man identificeren, als zij overduidelijk een vrouw is. In het vorige deel sloot ik daarom af met de vraag welke vorm en rol identiteit dan wel speelt. In dit deel zal ik daarop een antwoord proberen te vinden. Om dat te doen richt ik me op filosoof: Gilles Deleuze.

Gilles Deleuze, Frans filosoof uit 1950, stelt dat jezelf herkenbaar maken niet de bedoeling is, omdat dat conformistisch is. Hij stelt dan ook dat een persoon een creatief wezen is die zich niet moet identificeren, maar zich creatief moet scheppen door middel van een ongevormd geschreeuw. Blijkbaar nemen verschillende bewegingen, zoals de feministische of LGBTQ+ beweging, dit erg letterlijk. Want op hun protesten komt het nogal eens voor dat ze ongevormd geschreeuw laten horen. Dit ongevormde geschreeuw staat dan voor een bepaald standpunt. Welk standpunt precies is echter vaak onduidelijk aangezien er alleen wordt geschreeuwd. Filosofische gedachten, zoals die van Gilles Deleuze, worden vaak gebruikt binnen bepaalde stromingen zoals: het feminisme, klimaatactivisme en genderideologie. Als mensen zich identificeren met een bepaalde groep dan heet dit groepsidentiteit. Dit bestaat uit een groepsgedachte met bepaalde normen en waarden en een bepaald doel. Het doel is een ideaal wat uitgedragen wordt door de leden van de groep door je als persoon met de groep te identificeren. Zo kun je dus ook identificeren met een bepaalde gedachtestroming.

Identiteit heeft nu een uitvoerende functie gekregen, want je identificeren met een bepaald gedachtegoed van een groep impliceert ook het ideaal/doel van die groep uitdragen. Zo betekent het dat als er met de LGBTQ+ community geïdentificeerd wordt, dit de norm inclusiviteit impliceert. Als je echter stil gaat staan bij het concept inclusiviteit, dan is dat niet gedefinieerd, vaag en niet altijd even inclusief. Identiteit is dan een bepaald instrument geworden om een bepaald doeleinde te behalen. Net als een zaag een instrument is om hout in stukken te zagen. Een logische vraag is dan: wat is het instrument, hoe wordt dit gebruikt en met welk doeleinde?

Zodra we spreken over identiteit als instrument in sociale groepen, komen we uit bij identiteitspolitiek. Identiteitspolitiek is het bedrijven van politiek vanuit de sociale identiteit van een bepaalde groep. Het wordt daarmee een politiek instrument. Identiteit als een politiek instrument brengt mij bij Saul D. Alinsky met zijn boek: "Rules for Radicals" waarin hij schrijft hoe je van je politieke tegenstander kan winnen in een debat en hoe je de tegenstander uitschakelt. Dit kan volgens Alinsky zelfs zonder over feitelijke informatie van je tegenstander te beschikken. Het boek bestaat uit twaalf stappen. In stap vijf beschrijft Saul Alinsky hoe je identiteit hierin kan gebruiken. Deze regel stelt dat het ridiculiseren en demoniseren van iemand het beste wapen is omdat daar geen verdediging tegen is. In de politiek, de media en zelfs in het dagelijks leven wordt er gebruik gemaakt van Saul Alinsky zijn regels. Het meest voorkomende is dat de tegenstander wordt bestempeld: geïdentificeerd met een bepaald label waardoor ze worden gedemoniseerd en geridiculiseerd. Dit heeft tot gevolg dat men deze persoon of groep niet meer serieus neemt omdat deze wordt geassocieerd met een gelabelde identiteit. Denk terug aan de debatten in de afgelopen drie jaar wanneer er kritische vragen werden gesteld over het virus of de effectiviteit van de maatregelen. De term ‘ẃappie’ hoefde maar genoemd te worden, en het hele standpunt werd gediscrediteerd. Mensen werden hierdoor buiten een openbaar debat gehouden omdat ze: ´toch niet goed bij hun hoofd waren´. Dit is niets meer dan een politieke strategie die over de jaren heen is toegepast. Zelf de FBI in Amerika heeft hier massaal gebruik van gemaakt in de media toen er kritische vragen opdoken over de ´magic bullet´ bij de moord op JFK in 1963. De FBI kwam toen met de nieuwe term: ¨complotdenker´ in het Warren rapport als weerlegging op de Magic Bullet. Enkel deze term heeft mensen over de jaren heen geridiculiseerd, gedemoniseerd en de toegang ontzegd tot een openbaar debat. Het mechanisme dat hier plaatsvindt werkt als volgt. Doordat je geassocieerd wordt met deze term, wordt je niet meer serieus genomen. Er hoeft daardoor niet meer inhoudelijk op je argument, vraag of kritiek ingegaan te worden. Door dit mechanisme wordt je letterlijk buiten het spel gezet, je bent gecanceld. Het concept van cancelen gaat op haar beurt weer direct tegen de vrijheid van meningsuiting in. Je toegang wordt namelijk ontzegd doordat je wordt gelabeld met een bepaalde identiteit, waardoor niets van wat je zegt meer serieus genomen wordt. Het enige waar mensen je dan nog mee associëren is die gelabelde identiteit zoals: racist, sexist, extremist, wappie, complotdenker enzovoort. De termen zelf zijn vaak hol, leeg en zeer algemeen. Wat betekent het nu precies om een wappie, racist of complotdenker te zijn? Daarnaast hebben de termen een negatieve klank en zijn het eigenlijk beschuldigingen waartegen je jezelf niet kan verweren. Het zijn beladen termen waarvan de lading niet transparant, maar wel heel negatief is. Zo is de term ´wappie´ inhoudelijk niet transparant maar wordt wel geassocieerd met niet goed bij je hoofd zijn.

Identiteit heeft nu niets meer met je herkenbaar maken te maken. Het is een politiek instrument dat een bepaald doel dient. Het is grofweg gewoon een wapen dat wordt gebruikt om de bevolking, of delen ervan, binnen een land een bepaalde kant op te sturen en de gewenste ideologie te steunen. Het is een stil moordwapen dat inspeelt op de angst van mensen om geridiculiseerd te worden door een groep, autoriteit of media. Daarnaast speelt het in op de angst om buitengesloten te worden en helemaal alleen te staan als mens. We zijn immers sociale wezens. Het is een controlemiddel om mensen in bedwang te houden en ze te laten conformeren tot de normen en waarden van een gewenste groep. Zo werd ik tijdens de corona periode als: ´bejaarden moordenaar' uitgemaakt toen ik geen mondkapje droeg op de Erasmus universiteit terwijl dit nog niet verplicht was. Maar het werd op de universiteit wel benadrukt dat het sociaal wenselijk was. Het gevolg van dit mechanisme is dat er geen vrije stroom van informatie is doordat een deel van de mensen geen toegang meer heeft tot een openbaar debat. Zou je dit kunnen vergelijken met een vorm van censuur ontstaan vanuit groepsdruk?

Identiteitspolitiek vormt een gevaar voor authentieke individualiteit binnen een samenleving. Zo identificeren veel mensen zich met een bepaalde groep en een bepaalde groepsgedachte. Dit zijn groepen die vaak tegenover elkaar komen te staan waardoor er een gefragmenteerde samenleving ontstaat. Identiteit als de wezenlijke kern, herkenningskenmerken, van het individu gaat dan verloren. Martin Luther King verwoordde dit in zijn welbekende uitspraak: ¨I had a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character.” Hij probeerde twee groepen die tegenover elkaar stonden, vanwege identiteitspolitiek weer te verenigen.

Ook in Nederland zien we langzaam maar zeker een gefragmenteerde samenleving ontstaan als gevolg van de identiteitspolitiek. De Nederlandse identiteit verliest steeds meer van haar karakteristieke en fundamentele onderdelen. Het lijkt erop dat hiermee de typisch Nederlandse karakteristieken op cultureel, sociaal vlak verdwijnen of op zijn minst veranderen. Wat houdt de Nederlandse identiteit nog in?

Wat is identiteit?

Sun, 19 May 2024 14:25:41 GMT

Wie ben jij in de massa?

De laatste tijd kom je overal het woord: ‘ identiteit ’ tegen. Het lijkt wel alsof het een nieuwe hype is in de media, in je vriendenkring – of in andere sociale groepen- op social media, binnen bedrijven maar ook politieke instellingen om je identiteit te bekennen. Er word dan geroepen: “Dit is mijn identiteit!”

Maar wat betekent het nu eigenlijk om te zeggen:“ dit is mijn identiteit" ?

En wat is identiteit nu eigenlijk?

Staat het vast stellen van je identiteit gelijk aan het stellen: “Dit ben ik” ?

Is je identiteit dan gelijk aan wie jij bent? En als dat zo is, ben jij je identiteit dan?

In eerste instantie lijkt identiteit iets heel eenvoudigs, maar het wordt steeds complexer naarmate je identiteit probeert te definiëren. Identiteit kan je definiëren als zijnde kenmerken van jouw persoon. Het is een manier om jezelf herkenbaar te maken voor andere mensen. Je identiteit volgens de overheid is een identiteitsbewijs waarop een aantal biologische kenmerken staan. Zoals geslacht, leeftijd, geboortedatum, nationaliteit, BSN nummer en een actuele foto van je gezicht. Deze gegevens zijn objectieve en biologische kenmerken van jouw wezen waaraan je te herkennen bent. Deze gegevens moeten jouw ouders, volgens de wet, verplicht na de geboorte van hun kind bij de gemeente laten registreren. Vanaf dat moment krijg je een BSN nummer, zodat je aan je burgerlijke plicht kan voldoen. Deze kenmerken zijn biologisch en objectief omdat je deze vanaf je geboorte mee hebt gekregen. Ze zijn daarmee onveranderlijk, buiten lengte, leeftijd en dergelijke. Deze identiteit’s-vorm is zeer simpel, echter bestaan er verschillende vormen van identiteit. Waaronder nationale identiteit, persoonlijke identiteit en groepsidentiteit. Daarnaast kunnen bedrijven, organisaties en zelfs gedachte stromingen een identiteit bevatten. Nu wordt identiteit al een stuk complexer want, voor deze vormen van identiteit geldt niet dat ze alleen door objectieve kenmerken vertegenwoordigd worden. Maar wat is identiteit dan wel en hoe wordt het gebruikt?

Identiteit is niet slechts de objectieve en biologische kenmerken. Anders zou je namelijk de Nederlandse nationaliteit kunnen beschrijven aan de hand van een paar objectieve stellingen zoals: x% van de mensen is van het mannelijk geslacht en y% van het vrouwelijk. De gemiddelde lengte is x cm en de gemiddelde leeftijd y jaar. Je krijgt dan de index van de Nederlander die te vinden is achter in je atlas of op het internet. Echter zegt dit niets over de Nederlander zelf, hoogstens dat we gemiddeld langer zijn dan andere volken. Maar wat betekent het dan wel om over de Nederlandse nationaliteit te beschikken, wat betekent het om een Nederlander te zijn? Ik vraag me dit af, want blijkbaar kan je volgens de rijksoverheid middels een makkelijk proces, na 5 jaar in Nederland gewoond te hebben de Nederlandse identiteit overnemen. Maar wat neem je dan precies over?

De Nederlandse identiteit is voor mij eerder een verzameling van karaktertrekken van de Nederlandse bevolking. Hieronder vallen de normen, waarden, cultuur, mentaliteit, geschiedenis, maatschappelijke en sociale structuren die de Nederlander vormen. Zo is de Nederlander hardwerkend, direct en zijn we de tweede grootste voedselproducent van de wereld met onze hardwerkende boeren. We zijn nuchter, hebben vaak droge humor, hebben een tolerante houding tegenover anderen en hebben een sterke handelsgeest. Ons kleine land staat bekend om onze kaas, kroketten, frikandellen en we zijn beruchte zeevaarders, bruggenbouwers en waterratten. We zeuren over het weer, we klagen over familie verjaardagen, maar stressen wel om stipt op tijd te komen omdat dat beleefd is. Nationale identiteit is daarmee een verzameling van de normen, waarden, geschiedenis, mentaliteit en houding die een volk heeft. Deze vorm van identiteit kan gedefinieerd worden als de karaktertrekken van een land oftewel; een karakter identiteit of cultuur.

Identiteit is dus niet slechts opgemaakt uit een paar objectieve en biologische karakteristieken maar bestaat ook uit culturele karaktertrekken. Dit maakt dat identiteit niet zomaar iets is wat je kunt overnemen en staat daardoor in bepaalde mate vast.

Je zou hierdoor kunnen stellen dat er een tweedeling is, binnen het concept identiteit. Aan de ene kant is identiteit een opsomming van objectieve en biologische meetpunten en aan de andere kant is identiteit een verzameling van karaktertrekken die het wezen het best omschrijven. Beide worden gebruikt om een persoon te herkennen en te omschrijven maar op een ander niveau.

Nu is het zo dat je, volgens de Nederlandse overheid, na 5 jaar in Nederland gewoond te hebben, de Nederlandse nationaliteit mag aannemen. Maar neem je dan automatisch ook al die karaktertrekken over die bij de Nederlandse nationaliteit horen? Je neemt immers een identiteit over die, naast een administratief nummer, ook gebaseerd is op culturele karaktertrekken. Je kunt je afvragen of iemand die geen tot gebrekkig Nederlands spreekt en zijn of haar eigen culturele normen en waarden behoudt werkelijk de Nederlandse identiteit overneemt. En als ze niet deze Nederlandse karaktertrekken over nemen, wat nemen ze dan wel over? Worden dan alleen de objectieve kant van de Nederlandse identiteit overgenomen? Als dat zo is dan lijkt het eerder op een kwestie van in aanmerking komen voor de burgerlijke rechten en plichten. Hieronder vallen : het ontvangen van een uitkering, het betalen van belasting en het uitvoeren van stemrecht. Maar waarom zou alleen de objectieve kant van de Nederlandse identiteit van belang zijn als iemand in Nederland inburgert? Daarnaast kan gevraagd woorden waarom je mensen in aanmerking zou laten komen voor stemrecht als ze niet eens de politieke debatten kunnen volgen vanwege hun gebrekkige beheersing van de Nederlandse taal? Kunnen ze na 5 jaar al grip hebben op wat het beste is voor Nederlanders, en meebeslissen over de sturing van de Nederlandse toekomst? Als laatste kun je je afvragen of het hier werkelijk gaat over het overnemen van een identiteit (inburgeringsproces) of dat er iets heel anders speelt, en wat dan?

Identiteit in sociale en maatschappelijke kwesties begint snel erg complex en ingewikkeld te worden. Het heeft namelijk niet meer alleen met het herkenbaar maken van iemand zijn karakteristieken te maken. Maar met wat dan wel?

Om de rol en definitie van identiteit te verhelderen, richten we ons op de persoonlijke identiteit. Persoonlijke identiteit kan niet slechts alleen uit de biologische objectieve karakteristieken bestaan, noch alleen uit karaktertrekken. Een persoon is namelijk veel meer dan alleen zijn of haar lengte. Andersom is persoonlijke identiteit ook niet compleet als er alleen van karaktereigenschappen uitgegaan wordt. Je ziet namelijk nooit op een poster voor vermiste personen: “Hij is erg sympathiek”. Toch maakt het sympathiek zijn ook deel uit van iemands identiteit. Zo kan iemand bekend staan als een sympathieke advocaat. Maar om een iemand als een advocaat van 1,75 m te identificeren, is weer raar. De persoonlijke identiteit bestaat dus uit meerdere facetten die in verschillende situaties al dan niet relevant zijn. Je identiteit is daarmee een representatie of omschrijving van wie je bent in die gegeven situatie, gebaseerd op jouw biologische kenmerken en op jouw karakteristieken.

Daarnaast is identiteit een middel om je herkenbaar te maken voor anderen. Je identificeert jezelf altijd voor een ander en niet voor jezelf. Ik ben namelijk nog nooit naar een spiegel gegaan om vervolgens mezelf te identificeren aan mezelf. Dit doen dieren ook niet. Noch identificeer ik mezelf bij mijn naaste familie of vrienden. Zo ben ik nog nooit uit bed gestapt om vervolgens tegen mijn moeder te zeggen: ‘He mam, ik ben Sara, je dochter!’. Dit komt doordat ze weten wie ik ben en ik mezelf dus niet hoef te identificeren of herkenbaar te maken. Het lijkt erop dat identificeren daarmee een manier is om je herkenbaar te maken aan anderen die jou niet kennen. Zodra je in sociale groepen komt, identificeer je jezelf namelijk weer. Het identificeren hangt daarmee af van de sociale en maatschappelijke structuur waarin je je begeeft.

Toch zijn er mensen die de noodzaak voelen zichzelf te identificeren in hun dichtste relaties of met basale gegevens in sociale groepen die niet erg gepast lijken. Zo is het normaal geworden als een vrouw roept: ´Ik ben een man genaamd Henri´. De meest basale karakteristieken worden hier genoemd maar ze hebben niks met de biologische kenmerken of karakteristieken te maken waaruit identiteit bestaat. Je kunt je daardoor afvragen of identiteit hier nog de rol van je herkenbaar maken heeft? Mij lijkt dit namelijk niet, want een vrouw is moeilijk te herkennen als man.

Maar welke rol heeft deze vorm van identiteit dan wel?

In het tweede deel zal ik hier dieper op in gaan.

Het balng van filosofie

Tue, 12 Sep 2023 07:38:45 GMT

In mijn eerste blog heb ik uitgelegd wat filosofie is. Namelijk een brede stroming van manieren om kennis te vergaren en het stellen van vragen over het leven. Het is de nieuwsgierigheid naar het leven zelf.

Maar waarom is het stellen van vragen en deze nieuwsgierigheid naar het leven van belang? Mij is opgevallen dat de meeste mensen niet weten wat filosofie is. Je kunt je daarom afvragen of het überhaupt wel een waarde heeft, en of filosofie van belang is. Voor mij is filosofie in ieder geval van essentieel belang. Het is mijn passie en ik wil het graag met mensen delen. Ik ben er dan ook van overtuigd dat in elk mens een filosoof zit, iemand die nieuwsgierig is naar het leven en vragen stelt. Misschien juist daarom wil ik het belang van filosofie benadrukken.

In dit blog zal ik uitleggen dat filosofie een enorme rol speelt in het vergaren van kennis binnen alle disciplines en daarmee het fundament is van alles. Het is de moeder van alle wetenschap, elk onderzoek begint dan ook met een vraag. Alle kennis die vergaard is komt voort uit nieuwsgierigheid en het stellen van vragen en juist daarom is filosofie van essentieel belang.

Laten we daarom als eerst terugreizen in de tijd, naar Griekenland rond 500 voor Christus.

Rond deze periode waren de natuurfilosofen populair en was iedereen die nadacht over het leven een filosoof. Dit waren mensen die op zoek gingen naar antwoorden op levensvragen in de natuur. Dit waren zowaar de eerste natuurkundigen, wiskundigen, scheikundigen, astrologen en biologen. Na de natuurfilosofen volgden de grondleggers van alle huidige kennis: Socrates, Plato en Aristoteles. Deze drie-eenheid, hebben elk een enorme invloed gehad op het huidige gedachtegoed. Zo hebben ze de huidige manieren van denken, onderzoeksmethoden en de basis visies van kijken naar het leven beïnvloed. Socrates staat bekend om de socratische methode: een methode die hedendaags wordt toegepast op scholen, universiteiten en andere leerinstituten. Plato; de leerling van Socrates staat bekend om zijn filosofie over het Godsbeeld, als een perfecte in een ideale wereld maar ook om zijn politieke en maatschappelijke visie en zijn deugden.

Aristoteles was weer de leerling van Plato die met het ordeningssysteem kwam wat nu bekend staat als de taxonomie. Daarnaast kwam hij als eerste met de causale verbanden. Later zocht hij uit wat materie en wat substantie is en hoe deze twee zich tot de fysieke en geestelijke bouw van een mens verhouden. Aristoteles bedacht ook de grondregels voor de logica, wat op haar beurt weer de wiskunde beïnvloedde. Tot slot kwam hij met zijn eigen godsbeeld, geïnspireerd door de werking van de natuur en was hij de leermeester van Alexander de Grote.

Filosofie in deze tijd was volledig en verzadigd; ze bevatten alle denkbare disciplines. Na Plato en Aristoteles, besloot een clubje mensen zich alleen op GOD te focussen. Er werd dus slechts een enkele discipline bestudeerd. Dit bracht de eerste scheiding van filosofie voort, waardoor de eerste aparte wetenschap ontstond; Theologie. De eerste theologen discussieerden onderling over het Godsbeeld van Plato en Aristoteles, welke accurater was en welke het Godsbeeld in de bijbel vertegenwoordigde. Filosofie is daarmee ouder dan de theologie, waaronder het christendom valt. Daarnaast hebben de filosofische teksten vanuit de oudheid hun invloed gehad op het Islamitische geloof en is er speculatie dat deze teksten de boeddhisten hebben beïnvloed.

Nadat Theologie zich als aparte discipline van de filosofie had gescheiden, volgden meerdere disciplines. Zo kwamen er wetenschappers in natuurkunde, wiskunde, chemie, biologie en astrologie. Elke discipline ontwikkelde zich verder, met mensen die zich hierin specialiseerden. Toch bleef filosofie altijd de boventoon voeren. Filosofen stellen kritische vragen over elke discipline, hun werkwijze, hun methodes, hun bevindingen en hun rechtvaardiging voor het accepteren van een bepaalde theorie. Zo controleert de filosofie de wetenschap en zorgt dat er geen frauduleuze actie, methodes, vindingen en rechtvaardigingen worden toegepast. Het is alsof de filosofie een moeder is die haar jong controleert op goed gedrag. Ze heet niet voor niets ‘de moeder van alle wetenschap’. Daarnaast hebben filosofen vanwege hun brede scala aan kennis, reikend over meerdere disciplines, een overkoepelende blik op maatschappelijke kwesties. Hierdoor leggen ze sneller verbanden en kunnen ze maatschappelijke problemen en dilemma's oplossen vanuit meerdere disciplines. Om deze reden huren bedrijven regelmatig filosofen in om dilemma's intern op te lossen. Verder zie je filosofen ook vaak in denktanks, waar maatschappelijke problemen worden besproken, uitgedacht en opgelost.

Verder is filosofie van belang omdat het de creator is van gedachte stromingen en het de richting bepaald van gedachtestromingen. Er worden namelijk gedachtes uitgewerkt en onderzocht die mensen hebben, over de mens en haar omgeving. Denk bijvoorbeeld aan theorieën over het ontstaan van de mens. Of over de vraag of de mens een ziel heeft en welke vorm deze dan eventueel zou hebben. Het waren juist dit soort vragen die als gevolg een revolutie met zich meebrachten in de maatschappij.

Deze gedachten worden namelijk uitgewerkt middels onderbouwing en vervolgens op papier gezet. Ze kunnen dan gelezen, of gedeeld worden middels een conversatie. Filosofie brengt daarom mensen bijeen en laat ze converseren, filosoferen en discussiëren over verschillende onderwerpen. Als mensen zich vinden in een theorie wordt deze gedeeld, en krijgt die gedachte een aanhang van volgers die deze gedachte naleven. Een extreem voorbeeld is de filosoof René Descartes. Hij was op zoek naar het onbetwijfelbare fundament; ook hetgeen wat we met echte zekerheid kunnen zeggen wat bestaat. Om dit te doen ging hij het bestaan van alles om zich heen in twijfel trekken. Zijn conclusie was dat hij zeker wist dat hij bestond, omdat in elke situatie waarin hij zich bevond hij dacht. Nu is dit de kern van zijn gedachte, uiteraard komt er meer bij kijken. Het gevolg was dat er een tweedeling, een scheiding kwam in 1500 tussen het lichaam en de geest (het denken). Dit leidde op haar beurt tot professoren die dieren aan het onthoofden waren in de klaslokalen omdat voor hen de dieren toch geen ziel hadden of bestonden. Vaak dachten ze ook dat de externe realiteit niet meer bestond. Doordat Rene Descartes zijn filosofie tot de conclusie kwam dat het denken het onbetwijfelbare fundament was van het menselijk bestaan. Ook nam de zelfmoord in de maatschappij toe, want mensen geloofde dat alleen het denken bestond en de rest bedrog was. Met dit voorbeeld wil ik de grootste consequenties benadrukken die een gedachtestroming kan hebben. Uiteraard is Descartes zijn gedachten uit proportie getrokken.

Filosofie beïnvloedt mensen, hun gedachten, meningen en zelfs handelingen. Neem bijvoorbeeld een willekeurige revolutie uit de geschiedenis.

Elk van deze revoluties is geleid door filosofen die hun visie op de maatschappij deelden. Dit ging gepaard met het kritisch bevragen van de maatschappij, met haar huidige waarden en normen, en de desbetreffende autoriteit.

Ik neem nu als voorbeeld de Franse Revolutie. De Franse revolutie was een gevolg van ‘de verlichting’ die ontstond. De verlichting was de eeuw van de rede. Mensen begonnen kritische vragen te stellen over de positie van de mens in de maatschappij. Destijds was er een monarchie met een klasse stelsel, en was de welvaart te vinden bij de adel, kooplieden en de koning. De heersende moraal werd bepaald door de kerk en de koning. Alles wat zij dachten, zeiden en deden moest overgenomen worden door het burgerlijke volk. Het volk leidde enorm onder het regime van de koning. De adel profiteerde van de hoge belasting en het volk werd er alleen maar armer van. Het waren de filosofen destijds die deze normen en de toenmalige machtsstructuur bevroegen, omdat ze de onrust bij het volk voelden. De Duitse filosoof Immanuel Kant kwam toen met zijn essay waarin hij vrijheid en verlichting besprak. Hierin stelde hij dat vrijheid van de rede (ons verstand) tot de vrijheid van het volk zou leiden. Hij zag dat de vrijheid van het volk overal werd ingeperkt. Door de geestelijke omdat het volk niet moest denken maar moest gelove . Door de belastingambtenaren omdat het volk niet moest denken maar betalen en door de officieren omdat het volk niet mocht denken maar moest gehoorzamen. Immanuel Kant sprak zich uit over dit morele onrecht en stelde dat we juist wel moeten denken en de samenleving en autoriteit moeten bevragen. Zijn gedachte bemoedigde het volk om in opstand te komen en zich van de monarchie te ontdoen.

Na Kant kwamen er andere filosofen die met een nieuw politiek stelsel kwamen om die onderdrukkende monarchie en dictatuur in de toekomst te voorkomen.

Een daarvan was Charles Montesquieu, hij schreef een politiek stuk dat tot op de dag van vandaag wordt geïmplementeerd. Namelijk; de democratie zoals we haar nu kennen met de trias politica. Dit was de scheiding van de drie machten: de wetgevende macht, de uitvoerende macht en de rechterlijke macht. Hij kwam met dit stelsel om machtsmisbruik te voorkomen. Doordat geen 1 persoon of familie nu de totale volmacht over het bestuur van een land zou hebben en elk van de macht de andere machten zou controleren op corruptie.

Montesquieu is, met zijn visie en ideeën, een van de vele filosofen die de hedendaagse wereld hebben gevormd. Een ander voorbeeld is Karl Marx: de vader van het marxisme. Een populaire gedachtenstroom die ontstond tijdens de industriële revolutie.Toen men een dienaar werd van de machines en er massaproductie en consumptie ontstond.

Naast de politieke, maatschappelijke, wetenschappelijke en sociale invloed, omvat de filosofie ook de grens van kennis. De filosofie bevraagt onze werkelijkheid voorbij de waarneming. Zo worden de grenzen van tijd, ruimte, lichaam, geest en werkelijkheid bevraagd en onderzocht. In de filosofie worden de grenzen opgezocht van het fysieke tot het non-fysieke. Dit leidt tot theorieën over het ontstaan van de aarde, godsbewijzen, theorieën voor de constitutie van onze ziel, over hoe taal ontstaat en kennis tot stand komt. Maar ook over reïncarnatie en de vraag of kennis aangeboren of aangeleerd is. Met andere woorden gaat filosofie alle denkbare grenzen af. Ze onderzoekt het bewuste, onderbewuste en onbewuste van de mens en de mensheid. Deze vorm van filosofie komt het meest overeen met de levenswijze en ideeën van spiritueel leiders. Die de grenzen van de rede, verstand, en de geest afgaan om tot kennis te komen en deze te delen. Zo waren de Dalai Lamas, Osho, Sai Baba, Ram Das en andere hierin thuis.

Filosofie bevindt zich in elke discipline; politiek, maatschappelijk, wiskundig, natuurkundig. Ze is overal, in elk gesprek waar vragen over de mens en samenleving naar boven komen. Ze is werkelijk allesomvattend en heeft de wereld hoe we hem kennen en ons eigen wereldbeeld op dit moment gevormd. Kijk alleen al naar het besturingssysteem van een land: de democratie, communisme, socialisme, marxisme. Als deze stelsels zijn door filosofen vormgegeven. Filosofie is heel erg belangrijk in onze maatschappij. Filosofie is de discipline die de verschillende wetenschappen kan bevragen, verbanden kan leggen,nieuwe normen en waarden, visies en ideeën in de maatschappij onder de aandacht kan brengen. Filosofische denkbeelden kunnen de politiek en de maatschappij kritisch onder de loep nemen en revoluties starten. Ze heeft het heden, zoals wij dat nu kennen, gevormd en zal de toekomst scheppen.

Nu rest mij de volgende vraag: hoe kan het dat zoiets belangrijks als filosofie niet bekend is, in de maatschappij? De leerinstituten in het verleden zagen filosofie als een kernvak. Alle leerlingen werden geschoold in de verwondering over het leven, debatteren en bovenal over de juiste en kritische vragen stellen. In de oudheid (3000 VC -500 NC) werden de eerste leerinstituten opgericht. Dit waren de eerste universiteiten waar mensen heen kwamen om hun levensvragen/nieuwsgierigheid te onderzoeken. In de middeleeuwen kwamen er meer en meer universiteiten; elk leerde je de juiste en kritische vragen te stellen over het leven.

De scholen tegenwoordig hebben nauwelijks filosofieles waar aangeleerd wordt vragen te stellen, kritisch te zijn of waar nieuwsgierigheid geprikkeld wordt. Maar waarom worden leerlingen niet meer onderwezen in dit essentiële vak? Waarom wordt leerlingen niet meer geleerd om hun nieuwsgierigheid met betrekking tot het leven te onderzoeken en om kritische en juiste vragen te stellen?

Kortom, waarom is deze fundamentele wetenschap die je tot een zelfstandig, onderzoekend en kritisch denkend wezen vormt, niet of nauwelijks bekend, en wordt deze niet of nauwelijks toegepast in de huidige maatschappij ?

Waar gaat de maatschappij heen?

Sat, 10 Jun 2023 09:28:29 GMT

Emancipatie of een degeneratie?

Hoewel ik in Nederland ben geboren, ben ik het grootste deel van mijn leven buiten, het kikkerlandje opgegroeid. Op zesjarige leeftijd verhuisde ik naar Bolivia en daarna naar Curaçao, waar ik de afgelopen tien jaar heb doorgebracht, met verwondering over een wereld die chaotisch en ondoorgrondelijk lijkt.

Dankzij mijn opvoeding in verschillende culturen heb ik veel geleerd over de wereld en de aard van de mensheid. Toch is er in al die jaren één ding geweest wat ik nooit heb kunnen bevatten. Hoe is het namelijk mogelijk dat de westerse wereld stappen achteruit maakt, in plaats van vooruit?

Om mijn gedachtegang toe te lichten, moeten we eerst kijken naar de betekenis van de beroemde woorden van de 16e-eeuwse filosoof Emanuel Kant: "Sapere aude!" Dit betekend: ''Durft te denken!" . Kant wil ons eraan herinneren dat we allemaal het vermogen hebben om rationeel en kritisch te denken. Met deze onmisbare eigenschappen stellen wij ons in staat, te reflecteren op de weg, die we als mensheid bewandelen in de maatschappij.

In die reflectie kunnen we beoordelen of we als samenleving emanciperen en vooruitgaan, of dat we juist achteruitgaan en vrijheden opgeven. Wanneer we nalaten de door Kant beschreven, eigenschappen te benutten, lopen we het risico als bevolking verblind te raken door degenen die over ons heersen en de macht in handen hebben. Het is dan ook onze verantwoordelijkheid als burgers om te controleren of de machthebbers hun posities niet misbruiken voor persoonlijk gewin en zo corruptie tegen te gaan. Volgens Emanuel Kant is ons vermogen om te kritisch te denken en openbaar vragen te stellen, het wapen van de burger.

Dus laten we niet vergeten dat we allen de kracht hebben om te denken, te redeneren en onze stem te laten horen. Laten we deze eigenschappen koesteren en gebruiken om een toekomst te creëren waarin vooruitgang en vrijheid de weg leiden, niet alleen voor onszelf, maar voor de hele mensheid. Dus durf te denken, je uit te spreken en onder ogen te komen in wat voor wereld we leven, zodat we deze kunnen verbeteren.

Tegenwoordig hebben we veel instellingen en instituties die pleiten voor kritisch denken en die deze menen te waarborgen. Denk maar aan onze lokale universiteiten met hun diverse onderzoeksteams in uiteenlopende vakgebieden, of de "onafhankelijke" mediaorganisaties en sociale mediaplatforms binnen ons land. Zelfs onze grondwetten streven ernaar om een samenleving te creëren waarin kritisch en vrij denken wordt gestimuleerd en beschermd, denk hierbij aan de grondwet die vrijheid van meningsuiting waarborgt. Het klassieke voorbeeld hiervan is het grondrecht dat iedereen toekomt en word gewaarborgd door artikel 10 van het Europees verdrag tot bescherming van de rechten en de fundamentele vrijheden. In Nederland wordt dit gedaan door artikel 7 van de grondwet. Echter, ondanks al deze zogenaamd onafhankelijke instellingen die het belang van kritisch denken propageren, heb ik een andere realiteit waargenomen en ervaren.

Neem bijvoorbeeld mijn studie filosofie. De plek waar jongvolwassenen samenkomen om hun kritische denkvermogen te ontwikkelen en hun stem te laten horen over onze samenleving. Als buitenstaander, met het voorrecht om de chaotische en bijna verontrustende kanten van wat we tegenwoordig als samenleving beschouwen, te aanschouwen, keek ik vol verwachting uit naar het kritisch denken binnen een onafhankelijke academische instelling. Echter, tot mijn grote verbazing, werd ik geconfronteerd met een land vol instituten die valse hoop promoten. Neem bijvoorbeeld de recente wereldwijde pandemie. In plaats van de geloofwaardigheid van dit virus grondig te onderzoeken met behulp van medische instellingen, werd het simpelweg als een onbetwistbaar feit aanvaard, ondanks de vele tegenstrijdige feiten en beweringen die er bestaan. In plaats van op zoek te gaan naar de feiten, argumentaties en logische verbanden achter de verschillende verhalen, werd ( en wordt nu nog steeds ) één kant van het verhaal simpelweg als een vaststaand feit beschouwd en neergezet als zijnde “de waarheid”.

Het interessante is dat wanneer een onderwerp dat zowel waar als onwaar kan zijn wordt bestempeld als absoluut waar, zonder eerst meerdere zijden in een openbaar debat te presenteren, we andere kanten van het verhaal verbergen.

Met het voorbeeld van de pandemie wil ik niet beweren dat het virus waar of onwaar was. Ik wil juist aantonen dat er evenveel feiten, meningen en onderzoeken aan beide kanten van het spectrum waren. Sommige onderzoeken beweerden dat het virus extreem gevaarlijk was en rechtvaardigden daarmee de genomen maatregelen, zoals het dragen van mondkapjes en het beperken van sociale contacten. Maar er waren net zoveel onderzoeken die betoogden dat het slechts een griepvirus was en dat het dragen van mondkapjes belachelijk was, aangezien ze niet effectief zouden zijn tegen het virus omdat dit minuscuul klein is en door de mondkapjes heen gingen. De TU Delft heeft zelfs onderzoek naar dit aspect uitgevoerd, echter werd dit onderzoek nergens gepresenteerd en besproken. Mijn punt is dat er geen openbaar debat heeft plaatsgevonden om meerdere kanten van het onderwerp te belichten. In plaats daarvan werd één kant van het verhaal geaccepteerd en als “absolute waarheid” gepropagandeerd. Hetzelfde geldt voor klimaatverandering. In een van mijn eerste colleges behandelde mijn professor het onderwerp klimaatverandering en de relatie met discriminatie. Tot mijn verrassing werd dit onderwerp zonder enige kritische reflectie als onweerlegbaar beschouwd, terwijl we in plaats daarvan een grondige analyse van de relatie tussen deze twee ( is die er al dan niet ), zouden moeten nastreven.

Ik begin langzaamaan te beseffen dat we leven in een samenleving waarin alles in een bepaalde richting wordt gestuurd, en waar iedereen met een afwijkende mening belachelijk wordt gemaakt en geen platform krijgt, zelfs niet wanneer er feitelijk bewijs voorhanden is. En is het niet ironisch dat wanneer je met tegenstrijdige feitelijke argumenten komt - waar ik nu niet verder op zal ingaan omdat de lijst langer is dan de claims van deze propagandistische en indoctrinerende onderwerpen - je zelfs binnen deze kritisch denkende instelling word weggezet als klimaatontkenner of complotdenker? Terwijl juist het begrip “complotdenker” in 1965 door de CIA en FBI in de media werd geïntroduceerd, om kritische denkers, die vraagtekens plaatsten bij bepaalde onderwerpen, in diskrediet te brengen. Destijds werden er kritische vragen gesteld over het Warren-rapport met betrekking tot de moord op JFK en de " Magic Bullet " maar door de term complotdenker werden deze kritische denkers ontkracht. Niet op de inhoud van hun argumenten maar op de stempel die op hen werd gedrukt, de stempel “complotdenker”. Sinds wanneer is de inhoud van argumenten minder belangrijk geworden dan de stempels die op mensen worden gedrukt?

De Engelse uitspraak: ‘Walking on Eggshells’ lijkt wel de slogan van onze westerse samenleving geworden. Wij hebben een houding aangenomen waarin we constant eventuele beledigende of discriminerende onderwerpen of uitspraken vermijden om mensen niet op hun tenen te trappen. We limiteren ons zelfs in onze spraak, mening en handelingen zodat de ander zich niet aangesproken of gekwetst voelt. Kant zijn ‘durf te denken’ is veranderd in: ‘probeer de ander vooral niet te beledigen’. We tonen dan ook voortdurend onze ‘betrokkenheid’ bij alles en iedereen om ons heen. Hierdoor ontstaat een “schijncompetitie” om wie het meest betrokken is bij … wie het meest accepterend en tolerant is. Maar waar blijft de authenticiteit, als we allemaal continu betrokken moeten zijn bij alles en iedereen om ons heen? En waar stopt de tolerante en accepterende houding die we aan moeten nemen?

Universiteiten en andere instituten zijn gepolitiseerd en worden gebruikt als propagandamachines voor socialistische ideeën, waarbij de focus ligt op theoretische problemen. Terwijl de essentiële vragen zoals: of deze theorieën daadwerkelijk kloppen, wat deze theorieën inhouden, hoe ze opgebouwd zijn, wat de gedachtegang erachter is en wat de theorieën impliceren, vaak niet worden aangepakt.

Waarna jongvolwassenen deze theorieën aangeleerd krijgen als vaststaande feiten zonder dat er ruimte is voor kritische vragen. Het is dan ook niet de bedoeling dat we schoolsystemen of de overheid bevragen als ze kinderen van de basisschool leren dat ze kunnen kiezen of ze man of vrouw zijn. Want als we dit doen lopen we het risico iemand te beledigen, dus hersenspoelen we kleine kinderen maar om te laten zien hoe betrokken, tolerant en accepterend, we wel niet zijn als maatschappij bij de trans-community. Waar eindigt deze schijn betrokkenheid?

Het voortdurende gedrag wat er vertoond wordt om niemand proberen te beledigen of te kwetsen, en het voortdurende rekening houden met iedereen, zodat niemand op zijn tenen is getrapt, creëert een samenleving waarin het moeilijk is om kritisch te zijn en je mening te uiten.

Want als je tegenwoordig tegen iemand ‘hem’ zegt kan je ‘hem’ beledigen omdat hij die ochtend uit bed stapte en van binnen voelde dat hij een konijn is zonder sekse. Nou, ik ben niet bang om mensen op hun tenen te trappen, dus bij deze: waar in Godsnaam zijn wij mee bezig als maatschappij? Hoe kan het dat dit genormaliseerd wordt, zelfs op de ‘kritische’ universiteiten?

Ik ben van mening dat je nooit iemand kan beledigen met je mening of je uitspraak. Als iemand zich beledigd voelt is dat een gevoel van die persoon zelf, sommigen mensen voelen zich beledigd of aangesproken bij bepaalde uitspraken en anderen niet. Er zal altijd wel iemand zijn die zich beledigd voelt, of op de een of andere manier zich gediscrimineerd voelt. Het lijkt dan ook alsof we in een staat leven waar in de enige geaccepteerde mening degene is die door de massamedia wordt gepromoot. Hierdoor beginnen we als samenleving trekjes te vertonen van een socialistische en/of een dictatoriale staat. Kenmerkend voor dit soort staten is dat je belachelijk wordt gemaakt of aangevallen wanneer je niet dezelfde mening deelt en eerlijke, kritische vragen stelt.

Zo is er in Duitsland recent een man veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf omdat hij zich kritisch uitliet over de oorlog Rusland – Ukraine.

Hier onder vind u de link als u op de knop drukt, dan kunt u het zelf zien.

Ik wil dan ook afsluiten met de vraag of we onszelf werkelijk een vrije kritische samenleving kunnen noemen wanneer slechts één kant van het verhaal wordt gepromoot en alle andere kanten gecensureerd worden? En waarom er nooit een openbaar debat plaatsvindt zonder dat iemand gelijk wordt bestempeld als b.v. complotdenker, of geridiculiseerd met b.v. de term Wappie? Waarom worden niet alle perspectieve belicht van een onderwerp? Zijn we oprecht kritisch wanneer we theorieën omarmen die nog niet zijn bewezen als absoluut waar, terwijl er talloze tegenargumenten bestaan? Zijn we werkelijk vrij als we onze kritische meningen niet kunnen uiten omdat we bang zijn iemand te beledigen?

Ga eens bij jezelf na: waar gaan we op dit moment heen als maatschappij? Geloven we werkelijk dat we vooruitgang boeken, of is het eerder zo dat we grote stappen terugzetten en onze eigen verworven vrijheden, emancipatie verwaarlozen?

Ik houd mijn hart vast, want zoals ik het zie zijn we niet op weg naar een wereld waarin vrijheid van meningsuiting, openheid van zaken en reflectie centraal staan.

Dus ik vraag mijzelf af: Waar gaan we dan wel heen als samenleving?

Authenticiteit vs. Absurditeit

Mon, 30 Jan 2023 12:23:06 GMT

De zoektocht naar de eigenheid; wat leid tot absurditeit.

In mijn vorige blog heb ik de tandwielmaatschappij beschreven, en wat ik versta er onder. In dit stuk zal ik uitweiden over een van haar resultaten. Een van de voornaamste resultaten van de tandwielmaatschappij is de eenheid. Niet de eenheid die vanuit liefde komt. Het is eenheid die komt vanuit conformiteit. Deze eenheid komt voort vanuit de angst om er niet bij te horen, en sociaal buiten gesloten te worden. Om de sociale buitensluiting te voorkomen proberen mensen zich te conformeren naar die eenheid, de norm van de tandwielmaatschappij.

Elk individueel tandwiel wordt zo gevormd dat het er precies zo uitziet als de andere tandwielen. Als je mij niet gelooft stel ik het volgende voor…. Ga eens op een terras (of ergens anders) zitten en bekijk de massa mensen die voorbij komt lopen. Wat mij opvalt, is dat bijna iedereen er het zelfde uitziet. Het zijn telkens de zelfde zwarte jassen met kleine tasjes met het haar strak naar achter getrokken, die in groepen voorbij lopen. Of het zijn de zelfde bodywarmers met heuptasjes, met de zelfde petten, die toevallig ook allemaal in groepjes langs lopen. Zo ken je zelf vast ook een aantal combinaties die je standaard overal voorbij ziet komen. Dit zie ik dan ook als een versmelting van verschillende mensen in onze maatschappij tot een bepaalde eenheid. Dit is ook wel de ‘eenheidsworst’ waarnaar ik refereer die ontstaat.

Die versmelting zie je onder anderen terug in de mode, de meningen die mensen hebben, de houding die mensen aannemen, zelfs in hoe mensen praten, geloofsovertuigingen, en in de smaak van het eten. Als het in is, wordt het gedeeld door de massa. We streven er dan ook naar om bij de massa te horen. Terwijl we dit doen verliezen we een deel van onszelf, van onze eigenheid. We verliezen of stoppen weg wat ons uniek maakt of onderscheid van de massa, in de hoop bij deze maatschappij te passen. We conformeren ons telkens naar de norm. We nemen dan letterlijk een andere vorm aan dan onze eigen vorm.

Daarom heet het ook “ con-F(v)orm-eren ”. Tijdens dit conformatie proces verliezen we onze eigenheid. Zo komen we steeds verder te staan van onszelf en onze eigen kern.

Doordat we steeds verder komen te staan van wie we zijn (onze eigenheid) , weten we niet meer wat eigen aan ons is. We vergeten onze authenticiteit, hetgeen wat mij, mij maakt en jou, jou. Toch proberen we onze eigenheid (authenticiteit) terug te vinden, want we willen ons toch op een of andere manier onderscheiden van de rest van de massa.

We zijn opzoekt naar onze authenticiteit, waar we zo ver van verwijderd zijn. Doordat we verwijderd zijn van onze kern, zoeken we deze authenticiteit in de buitenwereld. We zoeken dus naar onze authenticiteit buiten ons zelf.

Als we dit doen dan hebben wij de buitenwereld nodig om onze authenticiteit te bevestiging. Deze bevestiging van de buitenwereld komt dan in de vorm van aandacht. We denken dat als we aandacht krijgen dit dan komt omdat we authentiek zijn. Omdat we dan erkenning, bevestiging of goedkeuring krijgen van anderen mensen. Waardoor het lijkt dat die aandacht bevestigd dat wat we doen, authentiek is. Hierdoor word er een psychologisch respons getriggerd. Als het ware ontstaat de overtuiging dan dat aandacht een gevolg is van authenticiteit. Hoe meer aandacht je krijgt, hoe authentieker je bent. Dat wordt immers toch bevestigd door de buitenwereld?

Ik vergelijk het een beetje met het Pavlov experiment. Hierin krijgt een hond te eten als er een belletje rinkelt. Nadat de hond herhaaldelijk dit heeft gehoord begint hij te kwijlen als er een belletje rinkelt. Hij denkt immers eten te krijgen, maar als het eten niet komt, staat de hond daar, met zijn kwijl. Ik vergelijk dit proces met het Pavlov experiment, omdat het experiment gaat over conditionerring. In zeker zin werkt de aandacht die wij krijgen, als een bepaalde conditionering voor ons. We overtuigen ons namelijk dat als we aandacht krijgen ( als het belletje gaat rinkelen ), dat het een teken is dat we authentiek zijn ( het eten komt ). Dit is een automatisch proces, waar we allemaal wel eens in ons leven mee te maken hebben. Het is dus niet dat ik de mens vergelijk met een hond, ik wil hiermee aantonen wat het psychologische mechanisme is. Zodat je snapt wat er gebeurt.

Men is steeds meer opzoek naar de aandacht, hoe meer je krijgt, des te groter de bevestiging van je authenticiteit. Het wordt een soort verslaving, een verslaving voor de aandacht en als je gaat kijken wat daar achter zit. Dan is het een verslaving naar bevestiging. Dit gaat net zo lang door tot het in het absurde word getrokken. Om de aandacht vast te blijven houden (en te blijven krijgen ) worden er steeds bizardere dingen gedaan. Ondertussen vergeten we dat we begonnen waren met zoeken naar onze eigenheid en belanden zomaar in de absurditeit. Hiervoor krijgen we immers erkenning. Het lijkt wel hoe absurder hoe beter.

Dit zie je onder andere in de moderne kunst. In de hoop zich te onderscheiden, schijt een creatieve geest in een hoek en noemt het kunst. Ben ik de enige die dat ziet voor wat het is? Absurd? Nee, nee…dat is authentiek aan de kunstenaar, wordt er dan gezegd. Tja, ik mag ook wel hopen dat iemand zijn schijt authentiek aan die genen is. Je kan mij veel wijs maken, maar dat poepen in een hoek kunst is niet. Nu op een iets serieuzere toon, vraag ik me af wat absurder is. Dat iemand poept in een hoek en het kunst noemt, of dat men er serieus naar kijkt en instemt dat het inderdaad kunst is. Dit is dan ook de bevestiging van de buitenwereld waar ik het in het stuk hierboven over had. De masse stemt in, dus het is zo, dit lijkt wel te zijn hoe het werkt. Is dat dan authentiek? Het is zeker ongewoon, apart en bijzonder, dat moet ik deze creatieve geest meegeven. Volgens mij heeft dit echter niks meer met authenticiteit te maken, maar is het simpel weg absurd.

Maar wat is dan wel authenticiteit volgens mij?

Ik ben van mening dat authenticiteit niet gezocht moet worden in de buitenwereld, maar juist in onze binnenwereld. Dus in onze kern. Als men een paar minuten per dag neemt om stil te staan bij zichzelf, dan komt men vanzelf bij hun eigen authentieke kern. Doordat we na gaan wat we leuk vinden, waar we blij van worden, waar we energie van krijgen, los van andere mensen. Hier vinden we wat onze passies zijn, en wat we lief hebben. Voor mij is dit bijvoorbeeld filosofie. Authenticiteit is onze kern, wie we zijn van binnen. Wie we zijn als niemand kijkt.

Wie ben jij als niemand kijkt?

De tandwiel maatschappij

Tue, 27 Dec 2022 10:52:17 GMT

De tandwiel maatschappij, bestaat uit jou en mij.

Dag in dag uit, draaien wij het zelfde rondje. Elke dag wordt weer begroet zonder lach. Steeds weer staan we vast in het zelfde ochtend verkeer. Scheldend en vloekend gaan we door de dag, om terug te keren naar de bank waar de tv op ons wacht. Van maandag tot vrijdag zingen we het zelfde liedje, keer op keer.

En vrijdag avond tot zondag avond, ach… dat herinneren we toch niet meer. Voor die twee en een halve dag, verdooft iedereen zich plat. Want zonder al die drogerende middelen, wordt de wekelijkse cirkel toch wel kil. Dan sta je namelijk stil, bij het besef dat dit goddelijke leven ons gegeven wordt als straf.

Maar maandag weer, zitten we vast in dat ochtendverkeer. Met het zelfde humeur als de week daar voor, dringt deze vicieuze cirkel de mens nog steeds niet door? De tandwielmaatschappij is zo gemaakt dat het zich vermomt als onze persoonlijke loterij… geen zorgen ze is heel inclusief, vanaf onze geboorte horen we er al bij.

Er wordt ons dan al geleerd, vooral niet te leven vanuit je hart! Maar te streven naar het leven in een zwart gat. Met haar begin, bij het uit elkaar halen van een gezin. De moderne ouder heeft namelijk nog maar weinig tijd op een dag, om bij te dragen aan kinderen hun glimlach.

Maar gelukkig ontsnappen we onze zorgen elke dag weer, meer en meer. We gaan dan naar een andere realiteit, wat gezien word als feit. Sociaal media en de telefoon is voor de mens nu eenmaal doodgewoon. In deze wereld kan men alles zijn, want om in de normale wereld te leven, blijkt toch niet zo fijn.

Het menselijke contact is nog nooit zo verzwakt. Wanneer men het voeren van een normaal gesprek gaat ervaren als een persoonlijk sociaal gebrek. Maar daar hebben we weer onze sociaal media volgers voor, die spelen graag ons luisterend oor.

De tandwielmaatschappij deelt 1 norm, gegoten in 1 vorm. Dit is het standaard waar wij naar moeten leven en waarnaar wij met heel ons hart naar moeten streven. Deze ideale norm en vorm wordt ons van jongs af aan geleerd, dat het streven voor geld word vereerd. Dit zal namelijk bijdragen aan ons geluk. Het achterna jagen van je droom, dat is tegenwoordig niet meer gewoon.

We offeren dan graag ons leven op, en richten maar al te graag ons leven in op deze fabel uit de krant. Om pas de tweede helft van ons leven op te schrikken, omdat we zicht krijgen op de nadelige kant. Waardoor men haar toevlucht en steun zoekt dieper in deze maatschappij, en dan smeekt men, maak me blij!

De afgunst en afkeer zweeft als een donderwolk over de mens. Want zij die leven vanuit hun hart, zijn niet gewenst. Zij doen namelijk wat eigenlijk niet mag, en krijgen van de genen die in de fabel zijn getrapt, de sociale straf.

Want stel je eens voor dat je iets doet tegen die ene, o zo geprezen maatschappelijke norm. Dan krijg je opeens je eigen vorm. En leef je vanuit jou eigen hart waardoor je de dag betreed met een lach. Maar dit is wat men niet wil, want dan staat het tandwiel stil.

We worden verder verwijderd van wie we zijn. De mens is goed, liefdevol en verbonden met een veel groter bewustzijn. Wij zijn geen tandwiel wat op tijd gedraaid kan worden, maar een liefdevol hart, met een gave om te creëren. Ik hoop dat we onze echt aard toch snel gaan realiseren.

Snappie de paarse krokodil

Sun, 04 Dec 2022 16:41:32 GMT

De speurtocht naar de paarse krokodil.

Vandaag neem ik jullie mee in een verhaal wat zich de laatste maanden in mijn leven afspeelden. Het opschrijven van het verhaal, op een iets wat belachelijke toon, haalt voor mij de ernst ervan af. Het is immers een belachelijk ironische grap.

Op 1 september ben ik begonnen met mijn stage traject vanuit de universiteit. Dit traject bestaat uit tien weken, waarbij we welke week een opdracht moesten inleveren. Deze individuele opdrachten zouden vervolgens in de 10 ^de week een rapportage vormen, wat het ‘impact project’ zou bevatten. Dit is een persoonlijk filosofisch onderzoek binnen onze stage organisatie, en zou als een voorproefje functioneren van wat de rol is van een filosoof binnen organisaties.

De eerste week kreeg ik de opdracht om 3 problemen te identificeren die zich binnen de organisatie waar ik stage liep. Deze moest ik opschrijven in de vorm van een probleemstelling. En het was zeker niet de bedoeling het probleem direct op te schrijven. Omdat: ‘ door het probleem te expliciteren, het onderzoek naar de ware oorzaken gecompromitteerd kan worden’. Een probleem vaststellen, en de oorzaken onderzoeken, en oplossen duurt namelijk ook echt 10 weken…. Ik, die al moeite heeft problemen te zien, besloot rond te vragen welke problemen er binnen de organisatie waren. Dan kon ik deze onderzoeken en oplossen, wel zo efficiënt toch?

Na even rondgevraagd te hebben, kwamen er uiteindelijk twee problemen naar voren. Deze problemen werden door de organisatie zelf niet echt gezien als probleem, maar omwille van mijn opdracht mocht ik deze vraagstukken als probleem gebruiken. Dit maakte het een stuk minder boeiend om te onderzoeken vond ik. Er werd toen een suggestie gedaan vanuit mijn stage organisatie om i.p.v. zogenaamde problemen het volgende te doen, namelijk: ‘waarom ga je niet onderzoeken wat het belang van inspiratie is, en wat het is.’ Dit sprak me aan waardoor ik enthousiast naar de tweede bijeenkomst ging.

In deze bijeenkomst stelde ik voor wat ik wilde doen, en verklaarde ik: ‘Mijn stage organisatie is niet zo van de problemen, die lossen ze namelijk op.’ Ik voegde er nog lachend aan toe: ‘Mijn probleem is, dat ik geen probleem heb haha.’ Nog nooit heb ik zulke strak getrokken gezichten gezien als reactie. Na een ongemakkelijke stilte, buiten mijn geslurp aan de thee om, reageerde ze eindelijk met een minachtende toon: ‘Dan heeft je stage organisatie waarschijnlijk het probleem dat ze niet weten wat inspiratie is.’ Wat op zijn beurt een dodelijke reactie bij mij opriep, mijn thee waaraan ik slurpte, schoot me verkeerde keelgat in. Waardoor ik half stikkend in de thee nog net kon uitbrengen: ‘joh, als iemand weet wat inspiratie is, dan is deze organisatie het wel, het is immers een inspiratie company…’ Fel kreeg ik terug te horen: ‘nou, dan MOET er een ander probleem zijn, want die zijn er altijd.’ Ik besloot daarom maar de twee “problemen” te benoemen, die ik samen met mijn stagebegeleider bij de organisatie bedacht had.

Maar uiteraard voldeden deze problemen niet aan de standaard van probleem van de universiteit. Ze waren namelijk niet goed genoeg. De twee problemen, waren dus niet goed genoeg een probleem. De problemen vonden de begeleidende professoren niet complex genoeg. Ik zat daar als een half beduusde kanarie te luisteren, omdat ik maar niet kon snappen hoe een probleem niet een goed genoeg een probleem is. Gelukkig hadden mijn professoren de oplossing, ze trokken hun magische toverstokken uit hun mouw, en toverde dit realistisch oplosbare probleem om, in een nieuw complex probleem wat daarvoor nog niet bestond. Waar die twee oude echte problemen waren gebleven, geen idee. Maar daar was het hoor, een nieuw complex probleem, wat afweek van de twee echte. Er was op dat moment als het ware een paarse krokodil ontstaan, een non-bestaand iets. Wat ik de rest van het traject mocht gaan onderzoeken. Simpel genoeg toch? Paarse krokodillen onderzoeken is immers mijn hobby….

Dit ging mij uiteraard ook zo makkelijk af, dat ik de week daarna al vast kwam te zitten omdat, ik een opdracht moest inleveren waarin ik het probleem moest beargumenteren. Ofwel, moest uit leggen waarom het probleem een probleem is. Ik dacht alleen maar: ‘hoe ga ik in Gods naam beargumenteren dat die paarse krokodil die zij hebben gemaakt echt bestaat?’ Na het lege document op mijn computerscherm voor een paar uur gezien te hebben vormde zich steeds de zelfde zin. ‘Het is een probleem, omdat het vorige week gecreëerd is op de uni.’ Helaas kon ik dit niet inleveren als opdracht. Dus wat heb ik gedaan? Zomaar wat getypt, recht uit mijn duim gezogen…. Met de weken werden de opdrachten lastiger omdat ik elke keer iets moest verzinnen wat weer aansloot op het bestaan van die paarse krokodil. Het begon steeds meer te voelen alsof, ik me ploeterend in een moeras begaf, om het bestaan van die paarse krokodil vast te leggen. En als ik hem dan eindelijk had ‘gevonden’ leek het alsof ik mijn camera was vergeten.

Hiermee bedoel ik, dat ik voor de rest van de stageperiode, elke keer kritiek kreeg van de uni m.b.t de definitie zelf van die paarse krokodil. Want een bepaald deel van die krokodil vonden ze vaag. Rond de 4de week stelden mijn professoren dat ze de termen van de organisatie m.b.t. de paarse krokodil‘vaag’ vonden. Er werd verwacht dat ik deze termen zou onderzoeken, en concreet maken. Ik heb inmiddels geleerd, dat als de uni je kan opdragen paarse krokodillen te onderzoeken, het beter is, niet te vragen waarom ze het vaag vinden. Dus voor de uni stap ik graag op een zijspoor om hen blij te maken. In de hoop die speurtocht naar die paarse krokodil effe te parkeren. Echter leverde dit twee weken later een semi bezorgde mail op. Ze waren namelijk bang dat mijn speurtocht naar die paarse krokodil niet zou afkrijgen binnen de 10 weken….Ik was een beetje verbluft om eerlijk te zijn. Want wat uiteraard geen rol speelde was het feit dat ik een non-existerend probleem moest uitwerken. Ik bedoel, natuurlijk krijg ik een onderzoek naar een paarse krokodil niet in 10 weken niet af, HET BESTAAT NIET!

Of het feit dat ze een begrip als bewustzijn steeds bestempelen als vaag. Zelfs met uitleg van de organisatie erbij werd dit begrip bestempeld in het rood, als zijnde vaag. Deze rode stempel betekent dan ook dat ik verder onderzoek moest doen naar het begrip…… appeltje eitje, er is maar 300 jaar aan filosofie over dit ene begrip. Maar dit speelde ook geen rol. Maar hoe überhaupt kan een studie filosofie een term als bewustzijn vaag vinden. Het staat letterlijk centraal in een van de filosofische stromingen, en daarbij ook in meerdere vakken die wij krijgen op de universiteit. Mij lijkt dat men dan wel een duidelijk idee heeft van wat dit begrip inhoudt. Zou het zo kunnen zijn, dat als iemand iets herhaaldelijk als vaag bestempelt, zelfs na meerdere uitleg, de persoon zelf het begrip “bewustzijn” niet begrijpt?

Gelukkig werd mijn inzet en enthousiasme wel bewonderd, schreven ze in de mail. En daarom kwamen mijn professoren met een voorstel: ‘Als ik jou was zouden we nu de tegenargumentatie stap nemen, dat is namelijk het makkelijkste’. Dit refereert naar een opdracht in ons onderzoek waar ons onderzoek 2 kanten op kon gaan. Mijn begeleiders van de uni stelden voor dat ik tegen het probleem ging argumenteren. Ik liet dit bezinken en kwam tot de conclusie dat ik vastliep. Ik snapte er helemaal niks meer van en had geen flauw idee wat ik aan het doen was. Daarom besloot ik een stap terug te doen en kwam tot een realisatie waardoor ik niet meer bijkwam van het lachen.

Ik moest namelijk in de tweede week beargumenteren waarom die paarse krokodil een probleem was. Middels verschillende opdrachten heb ik over meerdere weken dit ook onderzocht. Toen heb ik nog een paar weken gewerkt aan het defineren van een 'vaag' begrip. En nu mocht ik tegen argumenten geven tegen het bestaan van die paarse krokodil. Ik mocht dus, beargumenteren waarom die paarse krokodil, geen paarse krokodil was… Om vervolgens de conclusie te trekken dat die paarse krokodil niet bestaat. Oftewel; IK HEB GEEN PROBLEEM!

Ik voelde me even (paar weken) als een hond die zijn eigen achterna zit. En dit is dan een filosofisch onderzoek volgens de universiteit. Ik moet zeggen dat ik tijdens dit traject meerdere malen de neiging heb gehad, om mijn laptop uit het raam te gooien, naar de uni te gaan en te stoppen. Het is gewoon een stripverhaal waarin ik geleefd heb. Ik schrijf dit nu wel met een bepaald sarcasme en droogheid, maar het raakt me diep. Vooral omdat die uitweg, al blijkbaar bekend was voor mijn begeleiders. Het is een ernstige zaak, dat dit soort onderzoeken op de universiteit aangeleerd worden als zijnde filosofische onderzoeken. Als mij geleerd wordt, dat dit soort nonsens onderzoeken is wat gedaan wordt door een filosoof. Dan snie sna snap ik er niks meer van, snapie?

De ultieme balans van leven.

Sun, 06 Nov 2022 19:32:47 GMT

Het leven danst op een dun touw.

Er bestaat een vorm van creatie die de mens moeiteloos meesleept in haar zijn. Deze vorm van creatie inspireert de ander om dingen te doen en raakt ons zijn. Het is een vorm van creatie waarvan ik nu snap waarom het zo moeiteloos mensen mee sleept.

Mijn vader, zus en ik zaten ongeveer een jaar geleden op de bank audities van de Voice te kijken. We kwamen toen bij de auditie van Amira Willighagen en Grace van der Waal uit. Na het kijken van hun auditie zaten we met zijn alle met kippenvel op de bank. We vroegen ons af hoe het kan, dat iemand, of eigenlijk de creatie van iemand, je zo kan raken. En toen viel mij iets binnen.

Wat deze twee meisjes deden in hun auditie noem ik een bijzondere vorm van creatie. Namelijk de vorm van creatie die een illusie doorprikt die wij onszelf voorhouden.

Maar wat is die vorm van creatie nu ?
Naar mijn mening weerspiegeld deze vorm van creatie voor een kort moment de essentie van het leven zelf. Namelijk de ultieme balans van contrast, het leven zelf. De ultieme balans tussen, wat wij ervaren als twee uitersten, die samenkomen, en het leven in haar totaliteit vormen.

Er wordt ons geleerd dat het leven bestaat uit dualiteiten, zoals; dag/nacht, zwart/wit, liefde/haat, enz. Zo is een ieder wel bekent yin yang symbool. Het symbool voor het leven met de inbegrepen dualiteit. Het klopt dat het leven bestaat uit dualiteiten, echter is dit niet wat het leven is. Het klopt dat het leven bestaat uit dag en nacht. En dat je de nacht nodig hebt om te weten wat dag is. Zo definieerd de dag, de nacht, en andersom. We hebben beiden dan ook nodig om, iedere tegenstelling apart (An Zich) te kunnen ervaren. De ene kan niet bestaan, gedefinieerd worden, zonder zijn tegenpool.

Echter hebben wij de misvatting dat deze twee tegenovergestelden ook echt los van elkaar bestaan. We scheiden ze dan ook door ze elk aan één kant van het spectrum te zetten. Zo zetten we blijdschap tegenover verdriet, we uiten ze immers op verschillende manieren toch? We ervaren twee tegenovergestelde emoties, en maken een onderscheid tussen deze twee emoties alsof ze gescheiden zijn. Echter is dit een missvatting. De twee liggen niet elk aan een ander kant van het spectrum, waardoor ze gescheiden zijn, maar zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het is 1 geheel, een munt met twee kanten. Of zoals ik het zou omschrijven, een dunne lijn met twee zijdes. Ik maak hier de vergelijking naar een koorddanser op een dunne lijn. En aan elk van de kanten van de lijn een van de twee tegengestelde. Echter trekken we zelf de lijn. Maar voordat we zelf de lijn trokken, was het, het zelfde, en dat is het nog steeds alleen is deze eenheid nu gescheiden door onze eigengetrokken lijn.

Wij ervaren vaak enkel de scheiding, en nemen we voor waar aan, dat ze gescheiden zijn. Maar dit is een illusie die we onszelf voorhouden zodat we gevangen blijven in een van de twee uitersten omdat we vaak een voorkeur hebben voor slechts 1 kant van de dualiteit. De essentie van het leven, is dan ook de ervaring van de ultieme balans van contrast. De ultieme balans is beide tegenstellingen ervaren, in de wetenschap dat deze in essentie hetzelfde zijn, daar ze onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

De balans tussen de twee, overbrugt de tegenstelling, door de illusie van de tegenstrijdigheid te breken. Wanneer deze illusie van dualiteit gebroken is, en het besef dat de twee een geheel vormen, ervaart met de essentie van het leven. Het vast kunnen pakken, het kunnen uiten van en spel tussen deze tegenstellingen, de essentie van het leven, is voor mij de ultieme vorm van creatie.

Die vorm van creatie laat zien dat de lijn tussen de twee tegenovergestelde heel dun is. En dat ze dus niet beide aan een kant van een spectrum liggen, maar laat de onlosmakelijk verbondenheid met elkaar zien. Die vorm van creatie stapt namelijk van de ene tegenstelling over op de ander en weer terug, waardoor de illusie gebroken wordt waarin we gevangen zitten en waardoor het als 1 geheel ervaren wordt.

Dit maakt dat wij moeiteloos meegesleept worden. De essentie van het leven is het spel van tegenstellingen, dualiteiten. De gezegde; its a fine line between love and hate, wordt niets voor niets gebruikt . Het hebben van deze twee tegenstellingen zonder interactie is niet de essentie van het leven. Er moet een zekere mate van interactie zijn tussen de twee tegenpolen.

Als je goed gaat luisteren naar Grace van der Waal, hoor je dat ze net niet te hees zingt waardoor het net niet vals wordt, maar juist prachtig is. Ze gaat zo dicht op de grens tussen vals en zuiver zitten, en gaat soms iets meer naar het één, waardoor je als aanschouwer ervaart dat ze naast elkaar liggen. Doordat ze met zulk gemak van de ene naar de ander gaat. Ik bleef op dat moment aan haar lippen hangen omdat ze als het ware aan het balanceren was op de lijn tussen de tegenstrijdigheid die wij ons zelf voorhouden.

Wat is filosofie?

Sun, 23 Oct 2022 23:53:34 GMT

Filosofie is de nieuwsgierigheid naar het leven.

Filosofie komt van de Griekse woorden; Filo (= houden van) & Sofie (= wijsheid) . Letterlijk vertaald betekend filosofie houden van wijsheid.

Filosofie staat ook wel bekend als de "moeder van alle huidige wetenschappen". Zo omvat ze wiskunde, natuurkunde, biologie, sociologie ect . Deze huidige vormen van wetenschap zijn ter vergelijking met filosofie redelijk nieuw. Ze vielen vroeger, voordat ze erkend werden als een aparte wetenschap, allemaal onder de filosofie. Filosofie is dus een wetenschap. Namelijk de wetenschap van het leven, ze omvat het leven. Zo onderzoekt filosofie elk aspect van het leven, het mentale, het lichamelijke, het gemeenschappelijke, de oorzaken, gevolgen, processen enz. Filosofie onderzoekt het leven niet alleen vanuit een subjectief level, dit wil zeggen vanuit het perspectief van een persoon. Maar ook vanuit een objectief level. Het objectieve level is, het level waar iets onafhankelijk is van de waarneming of voorkeuren van mensen: als er geen interpretatie bij nodig is (bijvoorbeeld wiskunde). Objectief staat dan ook tegenover subjectief.

Omdat filosofie elk aspect van het leven omvat, bevat ze ook velen stromingen die zich bezig houden met een aspect van het leven. Zo bestaat er binnen de filosofie; politiekefilosofie, ecologische filosofie, ethiek, logica, metafysica, wetenschapsfilosofie, taalfilosofie, religie en nog veel meer. Naast deze stromingen maakt de filosofie ook een onderscheid in tijd en cultuur. Zo heeft elke historische periode ook een eigen filosofie, waar bepaalde gedachten, normen en waarde centraal staan. Hieronder vallen onder anderen de Franse verlichting en haar revolutie, de Duitse verlichting, modernisme en postmodernisme.

Dit is kort samengavat wat de filosofie inhoudt. Naar mijn mening is filosofie echter heel simpel te omschrijven. Namelijk de nieuwsgierigheid naar het leven en wat er zich afspeelt in het leven. Het is voor mij het bevragen van het leven, het leven onderzoeken maar vooral het leven van het leven. Ik ben namelijk van mening, dat door te leven, dit wil zeggen, door ervaringen op te doen een mens het leven kan bevragen en onderzoeken.

"Filosofie is de "moeder van alle huidige wetenschappen". Ze bestudeert het leven op elk vlak".

Waarheid

Sun, 23 Oct 2022 23:51:48 GMT

Wat is waarheid?

Wanneer is iets waar en wanneer is iets onwaar? In het dagelijks leven merk ik op dat wij als personen onze focus leggen op de waarheid . Zo ontstaan er ruzies, en zelfs oorlogen omdat mensen vinden dat ze "de waarheid " in pacht hebben. Maar bestaat de waarheid überhaupt wel, want wat is de waarheid dan?

Ik ben van mening dat de waarheid niet bestaat. Waarheid wil zeggen dat iets, of dit nu een object, subject, fenomeen, of een gebeurtenis is. In de kern, in de essentie, in het zijn van dat gene wat het is, waar is. Oftewel, dat het echt is. Mijn eerste vraag is dan ook, hoe kan iets (het object, subject, fenomeen, gebeurtenis ect.) nu niet waar of niet echt zijn? Hoe ik het zie bestaat iets of het bestaat niet. Neem bijvoorbeeld een appel. Ik kan een appel als voorbeeld nemen, omdat ik appels heb gegeten, gezien, gevoelt. Of te wel ik heb een appel zijn bestaan ervaren. Als de appel niet zou bestaan in mijn wereld zou ik nooit weten wat überhaupt een appel is. Omdat ik het bestaan van een appel niet zou kennen, zou ik ook nooit kunnen weten of de appel echt is of waar is. Want de appel bestaat dan niet in mijn wereld.

Nu bestaan er wel appels in mijn wereld, dus is het bestaan van een appel echt en waar voor mij. Doordat de appel bestaat, heeft deze appel een bepaalde waarheid voor mij als persoon. Als ik een appel eet kan ik die appel zuur vinden. En dus niet lekker. Ik als persoon koppel in dit geval, het oordeel zuur aan de appel waardoor ik hem niet lekker vind. In deze situatie gebruik ik mijn oordelen (zuurheid van de appel) over het bestaan van de appel die ik eet, om de appel een waarde te geven. Namelijk de waarde van zuur zijn, en niet lekker zijn. Ik als persoon definieer de appel op dat moment. Mijn waarheid van de appel is dan, dat de appel zuur is en niet lekker. Stel echter dat er een tweede persoon bij komt. Die een hap neemt van de zelfde appel. En deze appel zoet en lekker vindt. Wat is dan de waarheid van deze appel? Is de waarheid, dat de appel zuur is, en dus niet te eten is. Of dat de appel zoet is, en dus lekker is? Of ligt de waarheid in het midden? Nu zal je als lezer denken, tja dat is een kwestie van smaak. Maar dit is precies mijn punt. Het is inderdaad een kwestie van de smaak van een persoon.

Echter geldt dit ook met waarheid. Waarheid is immers persoons gerelateerd. We kunnen dus nooit van de waarheid spreken, maar alleen van waarheid. Namelijk wat en hoe jij als persoon iets ervaart. Waarheid is dan ook het perspectief van een persoon, en ook welke waarde jij als persoon hecht aan iets. Naar mijn mening bestaat de waarheid dus niet, maar waarheid wel. Er zijn namelijk meer dan 7 miljard mensen op deze aarde. Dus ook meer dan 7 miljard waarheden. Alle 7 miljard mensen nemen de wereld immers anders waar. Dus bestaat de waarheid dan nog?

Waarheid naar mijn mening is dan ook niets meer, dan de belevingen die een persoon heeft. De ervaringen van een persoon, het perspectief van een persoon en de waarde of oordelen die een persoon daarop heeft. Letterlijk de waarde die een persoon geeft aan iets.